Royal Philharmonic Orchestra & Anastasiya Petryshak, Vasily Petrenko

Najbardziej wszechstronny zespół na świecie pod batutą jednego z najbardziej wziętych dyrygentów ostatnich lat.

11 października 2022 swój wybitny koncert zaprezentowała Królewska Orkiestra Filharmoniczna Royal Philharmonic Orchestra razem z magiczną Anastasiya Petryshak oraz fenomenalnym dyrygentem – Vasily Petrenko. Wszystko to w Cavatina Hall!

Royal Philharmonic Orchestra w ubiegłym roku świętowała swe 75 urodziny. Jej misją jest wzbogacanie życia kulturalnego i społecznego poprzez programy muzyczne. Dzięki olbrzymiemu doświadczeniu orkiestrowemu, jak i wspaniałym muzykom, nawet najtrudniejsze i najbardziej wymagające utwory są wykonywane perfekcyjnie. Stawia to RPO na czele najważniejszych orkiestr w Wielkiej Brytanii i na świecie. Wykonują około 200 koncertów w każdym sezonie dla ponad półmilionowej publiczności na całym świecie.

Vasily Petrenko – dyrygent.

„Bardzo się cieszę na nadchodzące lata. Londyn to jeden z naj-ważniejszych ośrodków wykonywania muzyki klasycznej. Czuję się wyróżniony szansą na znalezienie swojego miejsca w tak różnorodnym środowisku muzycznym. Ta orkiestra to wyjątkowy zespół, na co dzień ewoluuje, wciąż podnosi swój poziom – mówił w Dwójce Vasily Petrenko, rosyjski dyrygent, od sierpnia 2021 roku dyrektor artystyczny Royal Philharmonic Orchestra w Londynie:”

To słowa V. Petrenki z wywiadu prowadzonego przez Klaudię Baranowską dla programu II PR. Ten wywiad ukazuje, jak młody, ale owiany już sławą dyrygent pojmuje swą rolę w kształtowaniu orkiestry, którą mu powierzono. 

Współpracował z najbardziej prestiżowymi orkiestrami na świecie, w tym Filharmonią Berlińską, Symfonią Radia Bawarskiego, Leipzig Gewandhaus, London Symphony, London Philharmonic, Philharmonia, Accademia Nazionale di Santa Cecilia (Rzym), Filharmonią Sankt Petersburga, Orchestre National de France, Czechy Philharmonic, NHK Symphony i Sydney Symphony Orchestra, w Ameryce Północnej prowadził Orkiestrę Filharmoniczną Los Angeles, Orkiestrę Cleveland oraz Orkiestry Symfoniczne San Francisco, Bostonu, Chicago i Montrealu. 

Występował na Festiwalu w Edynburgu, Festiwalu Grafenegg i często występował na BBC Proms. Równie dobrze czuje się w operze, mając w swoim repertuarze ponad trzydzieści oper. Wasilij Petrenko dyrygował operami na scenach, Glyndebourne Festival Opera, Opéra National de Paris, Opernhaus Zürich, Bayerische Staatsoper i Metropolitan Opera w Nowym Jorku. Już ta krótka rekomendacja pozwala nam wierzyć, że na dzisiejszym wieczorze w Cavatina Hall usłyszymy fantastyczne wykonania dzieł, które znajdują się w repertuarze najlepszych orkiestr i go-szczą stale na największych estradach świata wszystkich kontynentów. 

Anastasiya Petryshak – skrzypce. 

Naukę gry na fortepianie rozpoczęła w wieku 5 lat. W następnych latach rozpoczęła naukę gry na skrzypcach. Już po kilku latach nauki gry na skrzypcach zaczęła występować publicznie jako solistka, uczestnicząc i wygrywając liczne konkursy krajowe i międzynarodowe. Jej wielki talent i determinacja skłoniły ją w wieku 10 lat do wyjazdu do Włoch, gdzie kontynuowała naukę.

W wieku 15 lat została przyjęta do Międzynarodowej Akademii im. Waltera Stauffera w Cremonie specjalizującej się w grze na skrzypcach. W wieku 17 lat ukończyła Konserwatorium Arrigo Boito w Parmie z najwyższymi ocenami i wyróżnieniem. Następnie otrzymała dyplom specjalizacji skrzypcowej w Międzynarodowej Akademii Pianistycznej „Incontri col Maestro” w Imoli. Na początku 2015 roku zakończyła dwuletni program zaawansowanej specjalizacji z najwyższymi ocenami i wyróżnieniem w Claudio Monteverdi Musical Institute of Cremona u Laury Gorna, kończąc tym samym studia we Włoszech.

Doskonaliła swój kunszt skrzypcowy u takich mistrzów skrzypiec, jak Zakhar Bron, Boris Belkia, Shlom Mintz, Pierre Amoyal i innych. Od 2017 roku doskonali technikę gry na skrzypcach pod kierunkiem profesora Rudolfa Koelmana w Zürcher Hochschule der Künste.Drzwi do kariery światowej dzięki wielkiemu talentowi stoją przed nią szeroko otwarte. 

fot. Marek Ogrodzki.

O programie koncertowym

W części pierwszej koncertu usłyszeliśmy Sergiusza Prokofiewa – Symfonia klasyczna D-dur op. 25.

Symfonia została podzielona na cztery części: Część I – Allegro Część II – Larghetto Część III – Gavotta: Non troppo allegro oraz Część IV – Finale: Molto vivace. 

 „Gdyby Haydn dożył do naszych czasów, zachowałby swój sposób pisania i równocześnie przejął co nieco z nowego” – zanotował Prokofiew w swej autobiografii. Uwaga ta odnosi się do stylu jego własnej I Symfonii D-dur op. 25, która nie przypadkiem nosi podtytuł „Klasyczna”. Podtytuł nadał jej sam kompozytor. To rodzaj pogodnego, pełnego wdzięku pastiszu muzyki XVIII-wiecznej i odpowiedź na przesubtelniony, mglisty impresjonizm francuski.

Rozmytym konturom i pastelowym barwom muzyki Debussy’ego Prokofiew przeciwstawia wyraziście zarysowane tematy melodyczne, dziarskie rytmy i mocne filary konstrukcyjne. Symfonia ma typowy czteroczęściowy układ formalny (z gawotem zamiast menueta w części trzeciej) i operuje konwencjonalnymi środkami przetwarzania tematów i rozwijania motywów. Jedyne, co zdradza współczesny rodowód symfonii, to język harmoniczny – niby tonalny, a jednak pełen nietypowych następstw akordowych.

W części drugiej koncertu został zaprezentowany Max Bruch – I koncert skrzypcowy g-moll op. 26.

Koncert obejmował: Część I – Allegro moderato Część II – Adagio oraz Część III – Allegro energico

Max Bruch napisał swoje najlepsze dzieło – I Koncert skrzypcowy – mając zaledwie 30 lat. Do końca życia desperacko próbował powtórzyć sukces tego utworu. Na dodatek pozbawił się możliwości zdobycia fortuny z należących mu się tantiem, przyjmując jednorazową zapłatę za skomponowanie koncertu. Niemniej jednak Bruch stał się jednym z najsławniejszych kompozytorów niemieckich swoich czasów. Do czołowych wielbicieli jego talentu należał między innymi Johannes Brahms.

 W ostatniej części koncertu znalazł się Jean Sibelius – II symfonia D-dur op. 43.

Symfonia ta obejmowała następujące części:

Część I – Allegretto – Poco allegro – Tranquillo, ma poco a poco ravvivando il tempo all’allegro – Poco largamente – Tempo I – Poco allegro

Część II – Tempo andante, ma rubato – Poco allegro – Molto largamente – Andante sostenuto – Andante con moto ed energico – Allegro – Poco largamente – Molto largamente – Andante sostenuto – Andante con moto ed energico – Andante – Pesante

Część III – Vivacissimo – Lento e suave – Tempo primo – attacca

Ostatnia to Część IV – Finale: allegro moderato – Moderato assai – Meno moderato e poco a poco ravvivando il tempo – Tempo I – Largamente e pesante – Poco largamente – Molto largamente.

 „Przez całe swoje twórcze życie starałem się pisać symfonie wyłącznie dla muzyki. Dla bajek i opowiadań pozostawiłem sobie poematy symfoniczne. Tymczasem po pierwszym wykonaniu „Drugiej” mój przyjaciel Robert Kajanus, wieloletni towarzysz do kieliszka i przy okazji dyrygent premiery, zaczął tworzyć mit „Symfonii Niepodległości”. Ubzdurał sobie, choć gwałtownie temu publicznie zaprzeczałem, że stanowi ona wezwanie Finów do uwolnienia kraju od rosyjskiego tyrana. Zbudowano nawet, bez mojego udziału, patriotyczny program symfonii, z którego wynikać miało, że pierwsza część opisuje życie Finów, druga – brutalność obcych rządów, trzecia – miażdżenie patriotycznego ducha, a czwarta – chwalebną nadzieję na oswobodzenie się od najeźdźcy.” –  Jean Sibelius 

Zapraszamy po więcej wydarzeń dostępnych w naszym repertuarze i na Facebooku.

Do zobaczenia w Cavatina Hall!

Części tekstów: Andrzej Kucybała 

Zobacz także